Kowieński Teatr Lalek – wiedza o sztuce współczesnej i historii litewskiego i europejskiego teatru lalek

Zakończenie 64. sezonu twórczego odbędzie się w Państwowym Teatrze Lalek w Kownie. Teatr uważa ten sezon za wyjątkowy.

Powszechnie myśli się o teatrze lalek jako o przestrzeni rozrywki dla dzieci, ale koniec sezonu twórczego teatru zadał kłam temu stereotypowi. W sezonie zaprezentowano niezwykłe premiery nie tylko dla dzieci, całej rodziny, ale także dla młodzieży i dorosłych, co dziś rodzi delikatne, ale niezwykle ważne pytania.

Spektakl „Las bogów”, wystawiony po raz pierwszy na scenie teatru, wyróżniał się według pamiątkowej powieści Balisa Sruogi o przeżyciach pisarza w obozie koncentracyjnym Stutthof. Reżyserka spektaklu Agnė Sunklodaitė i artystka Giedrė Brazytė rozpoczęły trudne twórcze poszukiwania, jak opowiedzieć za pomocą lalek o naszej bolesnej przeszłości io całej Europie. Ten twórczy eksperyment pokazał, że lalka może stać się również doskonałym narzędziem do rozmowy z dorosłymi na poważne tematy. Różnej wielkości lalki stworzone na potrzeby pokazu pozwoliły nam opowiedzieć o wiele więcej niż zwykła rozmowa czy zabawa. „Las Bogów” otrzymał najwyższą w kraju nagrodę „Złoty Krzyż Sceny” oraz nagrodę teatrów kowieńskich „Fortuna”.

Koncepcję teatru lalek poszerzyły inne wystawiane w tym sezonie spektakle – sztuka „Kasztan” w reżyserii Arvydasa Lebeliūnasa, poruszająca równie drażliwy temat – utratę domu i rodziców. Spektakl jest szczególny w tym, że XIX-wieczny dramatopisarz Antoni Czechow pab. postacie w opowiadaniu pisanym przeobrażają się ze zwierząt (lalek) w dziecięce awatary, gdy oczami zwierząt widzimy doświadczenia dzieci, które straciły domy. Spektakl dla całej rodziny zachęca do otwartej dyskusji między sobą o tym, jak zdefiniować pojęcia „dom” i „rodzina”.

W swoim spektaklu aktor i reżyser młodego pokolenia Rokas Lažaunykas zaprosił młodych ludzi do poszukiwania własnej tożsamości bez słów „Jestem Bestią”. W oparciu o model teatru otwartego (spektakl i jego fabuła powstały we współpracy z całym zespołem kreatywnym) reżyser sam stworzył lalki. Jedna z nich, nastolatka głównej bohaterki Erikas, nabrała uchwyconego oczami reżysera wyglądu i destrukcyjnego zachowania chłopców przebywających na treningach w dzielnicach Kowna. Widzowie wraz z nastolatkiem wyruszają w podróż, w której czuje Bestię – nie destrukcyjną, ale twórczą energię.

Nawet premierę zaprezentowała reżyserka młodego pokolenia Milda Mičiulytė. Akcja Przygód Munchhausena rozgrywa się w szkolnej klasie sztuki współczesnej, podczas której obrazy znanych modernistycznych artystów ożywają przed chłopcem Munchausenem. Lalki użyte w spektaklu wyróżniają się tym, że są fragmentami tych obrazów. Temat podsunęło reżyserce życiowe doświadczenie – pracując z dziećmi zauważyła, że ​​dorośli często nie oddzielają dziecięcego kłamstwa od fantazji. Chciała więc opowiedzieć o wyobrażeniu i jego znaczeniu w języku teatru lalek.

Fot. D. Matveyev

Premiera ostatniego sezonu, Dziennik Jakuba, porusza temat wojny. Spektakl opowiada historię żydowskiego miasteczka w czasie II wojny światowej, w którym główny bohater sztuki, chłopiec Jakub, mieszka wraz z rodziną. Pewnego dnia wybuch wojny zabiera mu wszystko. Żydzi, którzy naprawdę tu mieszkali, są lalkami-protoplastami, ponieważ artystka, która je stworzyła, Julia Skuratova, zainspirowała się zachowanymi zdjęciami. Dramatopisarz Daiva Čepauskaitė napisał sztukę do sztuki opartej na żydowskich pamiętnikach i opowieściach o żydowskich dzieciach zabitych podczas Holokaustu. Spektakl jest również wyjątkowy, ponieważ bohaterowie są w nim wyrażani, zwłaszcza w filmie. W spektaklu reżyser M. Mičiulytė bada potęgę pamięci – kiedy człowiekowi odbiera się wszystko, wspomnienia pozostają.

Cóż, to, co możemy nazwać teatrem lalek, zaprasza na największe wydarzenie tego sezonu – w ramach programu odbywa się międzynarodowy festiwal teatrów lalek „Kowieńska Lalka 22” – „Kowno – Europejska Stolica Kultury 2022”. Na tegorocznym festiwalu, który odbędzie się w dniach 20-24 maja, zaprezentują się najzdolniejsze lalki, obiekty i dzieła teatru cieni z Japonii, Hiszpanii, Włoch, Chorwacji, Słowacji, Słowenii, Polski, Anglii, Estonii, Łotwy, Ukrainy i Litwy . . Część programu skierowana jest również do starszych widzów. Spektakle prezentowane będą w salach Teatrów Lalek i Kameralnych w Kownie oraz na otwartych przestrzeniach Kowna. Ekskluzywnym spektaklem jest „Peregrinus” (Krakowski Teatr KTO), który zaprasza widzów na spacer Aleją Wolności i jednocześnie przeżycie niezwykłego dnia z życia współczesnego człowieka.

Według teatrologa Deimantė Dementavičiūtė-Stankuvienė, teatr oferuje również imprezy w okresie letnim: coroczne obozy letnie odbywać się będą na kursach teatralno-edukacyjnych „Let’s Play Theatre”. A do końca sierpnia w Narodowym Muzeum Sztuki im. MK Čiurlionisa odbędzie się wystawa lalek „Lalki Stasysa Ušinskasa a międzynarodowa estetyka modernizmu”, prezentująca kolekcję lalek stworzoną przez pioniera litewskiego teatru lalek S. Ušinskasa . i przechowywany w Litewskim Muzeum Teatru, Muzyki i Filmu. Film lalkowy S. Ušinskasa „Storulis sapnas” oraz rysunki filmów lalkowych z filmu są wpisane do litewskiego krajowego rejestru programu UNESCO Pamięć Świata.

W okresie twórczym 65-lecia, który odbędzie się jesienią, teatr zapowiada się także na ciekawe i odważne poszukiwania twórcze.


Becket Edwardsone

„Ewangelista kulinarny. Miłośnik podróży. Namiętny gracz. Certyfikowany pisarz. Fan popkultury”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.